LAKE MAGGIORE, FEAST FOR THE EYES AND THE SOUL

Almost inspiring place of great natural beauty,blessed with a fine climate,a rich history,cultural distinction and the ultimate in outdoor activities-welcome to Lake Maggiore.The second italian lake for size(216sq.kms),Lake Maggiore(or Verbano) is certainly the first for beauty.Visitors are first dazzled by the glistening expanses of water , surrounded by verdant hills and luxurius gardens.Mountain itineraries offer opportunities to admire seven lakes, the Po valley and the italian and the swiss Alps.Then the discerning eye takes in the three beautiful islands-the jewels-Isola Bella, Isola Pescatori and Isola Madre,define this very special archipelago.Including the Castles of Cannero and the small isle of San Giovanni Battista(the personal favorite of Arthur Toscanini),one could wander, drinking in the atmosphere,seemingly forever.Magnificent palazzos,botanic gardens with rare plants and exotic birds,picturesque lanes and narrow passages-it is no wonder this region has become such a coveted destination among discerning travelers.They have discovered what many of the famous, from Da Vinci to Hemingway,grew to love.

There are various small and large towns,resorts and villages spaciously terraced on the lake shore and the mountain slopes.Stresa is the most important town on Lake Maggiore,in the area Verbano Cusio Ossola Province,which has been nicknamed "The Garden of Europe" for its mild,balmy climate,which has spawned a wealth of exotic flowers and vegetation that enrich and define the local landscape.Stresa also is famed for its magnificent location,the smartness of its hotels,its many villas and gardens and its good sport facilities. A favourite,from the end of the last century,among princes and nobles( Elisabeth of Saxony and the Duchess of Genoa) Stresa was admired by artists and men of letters:among the greatest names we may mention Dickens,Flaubert,Stendhal,Fogazaro and Valery,it still has interesting cultural ventures inluding Jazz Festival and the"Musical weeks" in autumn.

We are among the lucky people who had, this summer,unforgettable romantic holidays there

Woman's Voice

ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Η τελετουργια των διακοπων αρχιζει παντα απ' το μυαλο, οταν ξαφνικα καποια δεδομενη στιγμη τα καλοκαιρινα σου ονειρα εμφανιζονται σαν σειρηνες που σε καλουν και σε προτρεπουν, να παραδοθεις για λιγο στη μουσικη και στο χορο τους ξεχνωντας ,προσκαιρα, προσωπικες αγωνιες και βιωματα. Το καλοκαιρι σε σπρωχνει να μυθοποιησεις τα ασημαντα με μια ευκολια αφανταστη γιατι ακριβως σε καλει να ξεφυγεις για λιγο απ' την καθημερινοτητα εγκαταλειποντας τους αδυσωπητους ρυθμους της πολης. Ενα παρτι στις αυλες του κοσμου σε ξωκκλησια, σε ασβεστωμενες καμαρες, σε νησια η πολεις αλλοεθνεις σε δαση απατητα,σε θαλασσες με πολυχρωμα κοχυλια και λιμνες-φωλιες ηρεμιας και γαληνης!

Ξερεις οτι οσα ταξιδια κι'αν ζησεις ειναι τοσο απεραντος ο κοσμος που ποτε δεν θα προφτασεις να τον γυρισεις απ' ακρη σ' ακρη!

Ευθραυστη η ευτυχια του καθε νεου ταξιδιου του οποιου ο σπορος ειναι η ενδοσκοπηση του εαυτου! Φευγεις, περπατας στις γειτονιες του κοσμου αλλα τα συναισθηματα που συγκρατεις η αναχαιτιζεις τα παιρνεις μαζι σου για να τα επεξεργαστεις, να ξαναφτιαξεις την ταυτοτητα σου και να επισκευασεις τα τρωτα σου σημεια. Ψαχνοντας εντος σου ξαναγυριζεις παντα πισω στην αρχη του ειναι σου και στα πρωτα καλοκαιρια των ροδινων παιδικων σου χρονων.

Γεγονος ειναι οτι τα καλοκαιρια, οταν πλεον περασουν, γραφονται ως αξεχαστα στο υποσυνειδητο μας! Ιδιαιτερα ομως αυτα τα μοναδικα κι' ανεπαναληπτα καλοκαιρια των παιδικων μας χρονων ειναι γεματα χρωματα χαρας και αθωοτητας.

Καποτε ειμασταν μικροι, τρελοι κι'ευτυχισμενοι.Τωρα ειμαστε μεγαλοι,σοβαροι κι' ενδεχομενως δυστυχεις. Καποτε χτιζαμε στην αμμο και κλαιγαμε οταν το κυμα χαλαγε το οικοδομημα μας.Τωρα η ζωη μας μπολιασε με αδιαφορια σε ο,τι χαλαει η γκρεμιζεται!

Ας παρουμε λοιπον τα κουβαδακια και τα φτυαρακια μας-για λογους καθαρα ψυχικης ανατασης-κι'ας ξεχυθουμε στις παραλιες να χτισουμε καστρα και πυργους στην αμμο, οπως παλια. Ετσι κι'αλλιως το παιχνιδι αυτο το παιζαμε χρονια πριν, το γνωριζουμε καλα και συνηθισαμε να μη κλαιμε πλεον στο γκρεμισμα των ονειρικων μας καστρων.

Ευχες να μαζεψουμε φως για τις ανηλιαγες μερες που θαρθουν!

Woman's Voice

L I S B O A, L I S B O N, Λ Ι Σ Σ Α Β Ω Ν Α

Ανηφοριζοντας τα στενα λιθοστρωτα δρομακια της παλιας Αραβικης συνοικιας Αλφαμα, φθανεις στο καστρο του Αγιου Γεωργιου με τα χοντρα τειχη και τις επιβλητικες πολεμιστρες. Φιλοξενοι μαρμαρινοι παγκοι σου προσφερουν προσκαιρη ξεκουραση, λιγο πριν τα ματια σου γεμισουν με τη θεα της Λισσαβωνας, οπου με φοντο το αγαλμα του Χριστου, Cristo Rei, αντιγραφο εκεινου της Βραζιλιας, το σμιξιμο των χρωματων της ξεπλενεται στο αστραφτερο γαλαζιο του ποταμου Ταγου. Σ'ενα τετοιο παγκακι η Πορτογαλιδα ποητρια και συγγραφεας Sophia de Mello Breyner Andresen γραφει για τη Λισσαβωνα:

'' I say "Lisbon"

when I arrive from the south and cross the river and the city opens up as if born from its name.It opens and rises in its nocturnal vastness in its long shimmering of blue and of river in its rugged body of hills.
Lisbon with its name of being and nonbeing,with its meanders of astonishment insomnia and shacks and its secret theatre sparkle.
Its mask smile of intrigue and complicity ,while the wide sea stretches westward,Lisbon swaying like a sailing ship, Lisbon cruelly built next to its own absence."

Γεγονος ειναι οτι την Λισσαβωνα την αγαπουν παθολογικα οι κατοικοι της,την καμαρωνουν, την προστατευουν, την τραγουδουν.Μια πολη ,ορμητηριο των Πορτογαλων θαλασσοπορων, οπου διαφορετικες κουλτουρες συμπλεουν στο ανακατεμα Καθολικων,Ινδο-Πορτογαλικων, Αφρικανικων και Αραβικων στοιχειων, δινοντας εξωτικα, αποικιακα χαρακτηριστικα στα παλατια, στα καστρα ,στους δρομους, στους τοιχους ,στα σπιτια,στις εκκλησιες και στα μουσεια της Λισσαβωνας.

Ολα αυτα τα διαφορετικα στυλ ζωγραφιζουν μια ξεχωριστη πολη με χρωματα παθους ,συγκινησης, χαρας, λυγμων. Μη ξεχναμε οτι απ' αυτη την ακρη της Ευρωπης εφυγαν χιλιαδες ανθρωποι,μεταναστευσαν και φυτεψαν τις ζωες τους στην Αμερικη.Την πικρα του αποχωρισμου και την ελπιδα της σμιξης την βλεπεις στα ματια των Πορτογαλων ακομη και σημερα. Υπαρχει μια καθαροτητα στο βλεμμα τους και μια αισθητικη στη συμπεριφορα τους.
Τα fados,τα ρομαντικα τραγουδια του ερωτα,του καυμου και του αποχωρισμου, σε παρασυρουν νοερα σε αλλες εποχες, νοσταλγικες, ανθρωπινες και ανακουφιζουν την ψυχη σου. Οπου κι' αν περπατησεις, απο το Bairro Alto στο Belem, απο το Chiado στην Βaixa η απο την Mouraria στα Docas,εχεις την αισθηση της αυθεντικοτητας, της ιδιαιτεροτητας, συμμετεχεις σε παιχνιδια με μυστηριακα και μεταφυσικα εφφε που καταληγουν σ'ενα μωσαικο εκπληξεων.
Το καθε ταξιδι εχει ενα κινητρο και μια προσδοκια. Ειναι ενα εγχειρημα που κουβαλαει ενα ονειρο και μια περιεργεια. Την Λισσαβωνα την ονειρευεσαι πριν ακομη φυγεις, ο,τι εζησες εγραψε μεσα σου, σε σφραγισε με εικονες ανυπολογιστης δυναμης. Απο αυτον τον τοπο προσθεσα μια ακομη χαντρα νοσταλγιας στο ακριβο μου βραχιολι με τις ελαχιστες χαντρες των αισθαντικων ταξιδιων.

Obrigada Lisboa. Adeus!

Παλαιοτερη αναρτηση για τη Λισσαβωνα, μερος του παθους μου για την Πορτογαλια!

Woman's Voice

ΜΠΟΡΩ (POSSO) ΤΟΥ FERNANDO PESSOA

Μπορω να εχω ελαττωματα, να ζω αγωνιωντας και να εξοργιζομαι καποιες φορες, μα δεν ξεχνω πως η ζωη μου ειναι η μεγαλυτερη επιχειρηση του κοσμου και πως μπορω να αποφυγω την πτωχευση της.
Να εισαι ευτυχισμενος σημαινει να αναγνωριζεις πως αξιζει τον κοπο να ζεις παρ' ολες τις προκλησεις,τις ακατανοησιες και τις περιοδους κρισης.
Να εισαι ευτυχισμενος σημαινει να παυεις να'σαι θυμα των προβληματων και να γινεις δημιουργος της ιστοριας σου.
Σημαινει να διασχιζεις ερημους εξω απο σενα, αλλα να εισαι ικανος να συναντας μια οαση στα μυχια της ψυχης σου.
Σημαινει να ευχαριστεις το Θεο καθε πρωι για το θαυμα της ζωης. Να εισαι ευτυχισμενος σημαινει να μη φοβασαι τα συναισθηματα σου.Σημαινει να ξερεις να μιλας για τον ιδιο σου τον εαυτο. Σημαινει να εχεις το θαρρος να ακουσεις ενα "οχι". Σημαινει να εχεις αυτοπεποιθηση να δεχθεις μια κριτικη,ακομα και αδικη.

Πετρες στο δρομο μου;
Τις κρατω ολες, μια μερα θα χτισω ενα καστρο....

Fernando Pessoa
O πιο αγαπημενος Πορτογαλος ποιητης, δοκιμιογραφος και θεατρικος συγγραφεας(1888-1935)



Posso

Posso ter defeitos, viver ansioso
e ficar irritado algumas vezes,
mas não esqueço de que minha vida
é a maior empresa do mundo,
e posso evitar que ela vá à falência.

Ser feliz é reconhecer que vale a pena viver
apesar de todos os desafios,
incompreensões e períodos de crise.
Ser feliz é deixar de ser vítima dos problemas
e se tornar um autor da própria história.
É atravessar desertos fora de si,
mas ser capaz de encontrar um oásis
no recôndito da sua alma.

É agradecer a Deus a cada manhã pelo milagre da vida.
Ser feliz é não ter medo dos próprios sentimentos.
É saber falar de si mesmo.
É ter coragem para ouvir um "não".
É ter segurança para receber uma crítica,
mesmo que injusta.

Pedras no caminho?
Guardo todas, um dia vou construir um castelo...

Woman's Voice

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΚΑΚΟΨΥΧΙΑΣ

Η ζωη δεν υπηρξε και δεν μπορει να υπαρξει και να εξελιχθει σε παραδεισο. Ακομη και κεινοι που ζουνε ζαπλουτοι, μεσα σε υπερυψωμενους τοιχους, με πισινες, θα τους τριβελιζει η σκεψη πως γινεται να ειναι για ολους αξιοζηλευτοι και οι ιδιοι να μην αισθανονται ευτυχισμενοι.
Οταν,ομως τη ζωη την αγνοησεις στην ουσια της, που ειναι η εγνοια για τους αλλους, θα σ'εκδικηθει, με τον πιο θεαματικο μαλιστα τροπο.Στις μεγαλες πολεις, που εχουν εξελιχθει πια σε χωνευτηρια απο γηγενεις, προσφυγες, αλλοδαπους και μεταναστες ,με αδιευκρινιστες μεταξυ τους σχεσεις, εχουμε φτασει να λογαριαζουμε ως προσωπικη μας επιλογη αντιδρασεις που κατα πλατος και κατα βαθος, μονο συρφετος και αγελη θα μπορουσε να τις εχουν.Να εκφραζομαστε μ'εναν κτηνωδη τροπο και να τον θεωρουμε μαλιστα ως πραξη ελευθεριας που δεν επιδεχεται,επιπλεον, κριτικη η αμφισβητηση.
Ερχεται ο καθενας μας αντιμετωπος καθημερινα με μιαν αναλγητη συμπεριφορα, σε σχεση με τους γυρω του,τοσο περισσοτερο βασανιστικη γιατι δεν εχει καμιαν εξηγηση η δικαιολογια.
Γεγονος που τον κανει να σκεφτεται πως σε καποιο βαθμο θα εχει συμβαλει κι' ο ιδιος ωστε η αναλγησια να εμφανιζεται τοσο εκτεταμενη. Αναλγησια που παρουσιαζεται ακομη εντυπωσιακοτερη στις ολιγολεπτες, διχως επαυριο σχεσεις, στις σχεσεις ακριβως που θα αντιλαμβανοταν κανεις αν ο κοσμος εχει κανει πραγματικα δυο βηματα μπροστα, και κατα συνεπεια δεν αξιζε να απελπιζεται. Σ' ενα σαλονι, σ'ενα θεατρο, το Μεγαρο Μουσικης,με γνωστους, φιλους και ομοιδεατες, ειναι τοσο ευκολο να παραπλανηθεις ως προς την αναλγησια που ζει και βασιλευει στους περιξ χωρους. Αλλα το "παιχνιδι" εχει χαθει οταν χρειαζονται μαρτυρες για να δειξεις ποσο πολιτισμενος κι' ευγενης εισαι, ενω χωρις μαρτυρες θα απαγορευσεις στον οδηγο του ταξι, με σκαιο μαλιστα τροπο να επιβιβαστει,ενας, επιπλεον επιβατης, εστω κι'αν δεν αλλαζει στο παραμικρο η διαδρομη. Η τον εξ ισου σκαιο, υστερικο σχεδον,τροπο που θα χρησιμοποιησει ο ιδιος ανθρωπος,προκειμενου να μην του καθαρισει τα τζαμια του αυτοκινητου του ο ταλαιπωρος μαυρος με τον κουβα και την βουρτσα.
Θα συμπεραινε κανεις πως οι δημοσιοι χωροι εχουν εξελιχθει πια σε χωρους ασκησης κακοψυχιας που, οσο πιο ασημαντη ειναι η αφορμη που την προκαλει,τοσο πιο θηριωδης εμφανιζεται.Τι κανει αληθεια τον οδηγο του λεωφορειου της Αστικης,ενω δειχνει να περιμενει τον ανθρωπο που τρεχει να το προλαβει, να κλεινει την πορτα του λεωφορειου την τελευταια στιγμη και να φευγει με την εμφανη προσποιηση οτι δεν προσεξε τον ασθμαινοντα;Τι κανει τον υπαλληλο του υπουργειου Υγειας, εναν καθ'ολα νομιμο ως προς τα χαρτια που χρειαζονται για την αναπηρικη του συνταξη, κυριολεκτικα να επινοει διαδρομες η προσθετα χαρτια,προκειμενου να βασανισει τον αναπηρο συνταξιουχο ακομη περισσοτερο, σαμπως να μην τον βασανιζει διαρκως η κατασταση του;
Το ειδος ομως αυτο της κοινωνικης αναλγησιας γνωριζει την αποθεωση του τους καλοκαιρινους μηνες. Αναλογα με τον τοπο προορισμου και το μεσον που θα χρησιμοποιησει ο καθενας για τις διακοπες του, αποκτα και τον βαθμο της επαρσης η της "σεμνοτητας" με την οποια τις ανακοινωνει. Αφου ειναι βεβαιο πως εστω κι'ενας (αν και απειροι) που δεν θα ''διακοψει",θα ηταν μια στοιχειωδης αισθηση κοινωνικης δικαιοσυνης το καθε τι να λεγοταν μεσα σε ακρα συνωμοτικοτητα. Ωστοσο,την τελειως υποθετικη και πλασματικη, σε τελευταια αναλυση, ευτυχια μας, δεν μπορουμε να την νιωσουμε παρα μονον αν στην περιβοητη κλιμακα της κοινωνικης ιεραρχιας υπαρχουν ανθρωποι που τους αισθανομαστε υποδεεστερους μας. Πραγμα που σημαινει οτι εχουμε δρομολογησει τη δυστυχια μας,ενω καμαρωνουμε ως υποψηφιοι ευτυχεις.

Επιφυλλιδα,του Θαναση Θ. Νιαρχου,στην εφημεριδα"Τα Νεα".
Ο Θανασης Θ. Νιαρχος ειναι ποιητης, συνεκδοτης του περιοδικου "Η Λεξη"

Woman's Voice

Η ΤΑΟΡΜΙΝΑ , ΣΚΑΛΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Ουσιαστικη προυποθεση σε καθε ταξιδι ειναι το παθος και η επιθυμια γνωριμιας, εξερευνησης και επαφης με νεους τοπους. Η Σικελια ειναι εντελως ξεχωριστος τοπος μεσα στην Ιταλια και ιδεωδης προορισμος στη Σικελια ειναι η μεσαιωνικη Ταορμινα με την υπεροχη πανοραμικη θεα στο Ιονιο. Λουλουδιασμενη, κομψοτατη, κοσμοπολιτικη με ασυγκριτες ομορφιες, τοπος καλλιτεχνων, μποεμ, συγγραφεων, στοχαστων και διανοουμενων, τοπος εμπνευσης και ρεμβασμου για ψαγμενους εραστες της ζωης, ασκει ακαταμαχητη ελξη στον επισκεπτη. Φθανοντας οποιαδηποτε ωρα της ημερας η ατμοσφαιρα ειναι μαγικη. Ανακαλυπτεις σε καθε γωνια μικρους παραδεισους που θες να τους παρεις μαζι σου φωτογραφιζοντας τους.

Σκηνικο που σου κοβει την ανασα. Η αριστοκρατικη ατμοσφαιρα αλλων εποχων σου προσφερεται μεσα απο παλατια, απο μεγαλοπρεπεις ιστορικες κατοικιες παλιων Ευρωπαιων ευγενων με ατελειωτους κηπους ,τα χρωματα των οποιων ανακατευονται με την περιρρεουσα ατμοσφαιρα και σου στελνουν γιορτινα μηνυματα.

Το δραματικο σκηνικο της Αιτνας δεσποζει παντου. Απο την Αιτνα δεν κρυβεσαι οπου κι' αν βρισκεσαι. Σε κοιταζει σκεπτικα καπνιζοντας τους καυμους της μερα- νυχτα παιζοντας με τους φοβους σου για το ηφαιστειο που κρυβει στα σωθικα της και που ειναι ιδιο με το δικο σου αφου το αιμα σου κοχλαζει απο καυμους οπως η φλεγομενη λαβα της.

Η Castelmola χαιδευει την Ταορμινα απο ψηλα , ουσιαστικα ειναι η ραχοκοκκαλια της κι η Παναγια των βραχων την προστατευει απο το κακο ματι. Απο την Castelmola ατενιζεις θαλασσινες δαντελλες να στεφανωνουν τους σμαραγδενιους κολπισκους του Mazzaro, της Isola Bella και του Giardini Naxos. Κι' εκει σταματαει ο λογισμος σου. Ξεκουραζονται οι σκεψεις σου ατενιζοντας το απεραντο μπλε κι' ενα οριζοντα απροσδιοριστο που σμιγει καπου μακρια με το γαλαζιο του ουρανου.


Το βραδι το φεγγαρι περναει απο παντου αναβοντας τα φαναρια της πολης και καλησπεριζει στις γειτονιες και στις πλατειες τους Σικελους που φλυαρουν τραγουδιστα και ασταματητα.

Η φιλοξενια ειναι εσωτερικη αναγκη γι' αυτους τους ζεστους, γνησιους μεσογειακους ανθρωπους, εραστες της ευζωιας και της χαρας, με παλιακα συστηματα επικοινωνιας και αξιες ζωης.

Το Ελληνικο στοιχειο εχει αφησει στην Ταορμινα, οπως και σ' ολοκληρη την Σικελια , εντυπωσιακα ιχνη, σφραγιζοντας αιωνες τωρα με μνημεια πολιτισμου , εκκλησιες και Ελληνικες επιγραφες, ολο το νησι. Μεγαλουργησαν οι Ελληνες στη Σικελια και οι ντοπιοι δεν το αρνουνται αλλα το εκτιμουν και το σεβονται.

Να μη ξεχασω να αναφερθω στον Gerhard Schuler που μας φιλοξενησε στην αισθαντικη αλλων αιωνων, προγονων και προσωπικοτητων βιλλα του, τοπο spiritual και να ομολογησω οτι εχει τον καλυτερο ιδιωτικο κηπο στην Ταορμινα, οαση ηρεμιας και διαλογισμου. Ο Gerhard μαζεψε τα πιο σπανια φυτα και λουλουδια της Ανατολης και τα παντρεψε με τη μεσογειακη ελια , τα κυπαρισσια . και τις πορτοκαλιες. Τα φοινικοδενδρα και οι φραγκοσυκιες φλερταρουν με τις μπουκαμβιλιες, τις μανολιες και τις ορχιδεες. Οι κισσοι σκαρφαλωνουν παντου με περιεργεια και τα γιασεμια ξαπλωμενα στα κιοσκια λιποθυμουν στο χαιδεμα του ηλιου. Η λιμνη με τις σπανιες χελωνες και τα χρυσοψαρα ειναι οαση τις ζεστες ωρες της μερας και τοπος δημιουργικων στοχασμων και ρεμβασμου κατω απ' τ' αστρα.

Ενα γοητευτικο αδιασπαστο συνολο τοπου, προσωπων και τροπου ζωης η Ταορμινα που σε καλει ν'ανακατευτεις με τους αρτιστες του δρομου, να ονειρευτεις ακουγοντας μαντολινα, ταραντελλες του Ταραντα και της Καλαβριας , τραγουδια και σερενατες απο τον Dino Zullo στην πιατσα ix Aprile.

Στο Teatro Greco Αυγουστιατικη νυχτα σε βρισκει το φεγγαρι αλλοτε ν' απολαμβανεις τη Συμφωνικη Ορχηστρα της Ακαδημιας του Παλερμο σε μια μοναδικη παρασταση την BeatleSymphony, με τα γνωστοτερα τραγουδια των Beatles, διασκευασμενα σε συμφωνικα εργα κι' αλλοτε να λικνιζεσαι στην παρασταση Tango Sensual της Angelika Cholina Dance Theater.

Στον πεζοδρομο της Corso Umberto η Anna Corsini ζωντας σ'αυτον τον παραδεισο, εμπνεεται και ζωγραφιζει μονο αγγελουδια, τα ωραιοτερα αγγελουδια του κοσμου.


Ποσα πια να δεις, να γευτεις, να μυρισεις και να ονειρευτεις, αφου ολα εδω ειναι ερωτας
Αποχαιρετω τους νεους μου φιλους στην Σικελια που βοηθησαν τα μεσογειακα καλοκαιρινα μου ονειρα να γινουν πραγματικοτητα, ψιθυριζοντας λογια απο τραγουδια , σαν αυτα του νεαρου τροβαδουρου Mimi Sterrantino απο την Castelmola .

Woman's Voice

ΥΓ.Παλαιοτερη αναρτηση για την Ταορμινα της Σικελιας,η οποια αποτελει αγαπημενο τοπο ονειρικων διακοπων τα τελευταια χρονια!

ON THE DEATH OF JOSE SARAMAGO

Jose Saramago the Portuguese author who had won the Nobel Prize for literature in 1998, passed away at the age of 87,on Friday 18 June at his home on the Spanish Canary Island of Lanzarote.Born Nov.1922 from a poor family he never finished university but continued to study part-time while supporting himself as a metalworker.
''He speaks about universal themes and really tackles social problems, love, passion, science" said Graca Almeida, a retired professor of Portuguess Studies at Lisbon's New University.''He goes beyond the problems of Portugal and takes on universal world problems".
Saramago, who was a member of the Portuguese communist party since 1969, often found himself going against the tide of popular opinion.Portugal's membership of the European Union is overwhelmingly appreciated in his homeland, a country of 10.6 million people which despite EU development aid is still Western Europe's poorest country.Saramago, however disagreed.
''First of all I am Portuguese,then Iberian and then, if I feel like it,Iam European" he once told the AP.
Asked once about his apparent pessimism, the author said that the only people who could afford to be optimists were either stupid, had no feelings, or were millionaires.
Saramago's Quotes:
"As citizens, we all have an obligation to intervene and become involved.It's the citizen who changes things".
"I can't imagine myself outside any kind of social and political involvement".
"Americans have discovered fear".
"I think that we are blind.Blind people who can see, but do not see".
"What kind of world is that,can send machines to Mars and does nothing to stop the killing of a human being".
" In the end we discover that the only condition for living is to die".
"The world is governed by institutions that are not democratic-the World Bank,the IMF, the WTO".
"There are plenty of reasons not to put up with the world as it is".
"Society has to change but the political powers we have at the moment are not enough to effect this change.The whole democratic system would have to be rethought".
Saramago was an author,a poet,great thinker,viewer and blogger too.
Some of his Novels:
Baltasar and Blimunda (1987)
The history of the siege of Lisbon(1989)
Blindness(1995)
All the Names(1997)
The Double(2004)
Seeing(2006)
Death at Intervals(2008)
The elephant's Journey(2010)
The death of Jose Saramago represents an irreparable loss for the Portuguese people, the Portuguese culture,Europe and the whole world.

Woman's Voice

Internet Links:
http://www.globalspot.com/
http://www.dw-world.de/
http://www.businessweek.com/
http://www.time.com/