ΦΕΛΛΟΙ ΚΑΙ ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ

Μοντελο μιας καινουργιας νοοτροπιας, χωρις καμμια δυναμικη παρα μονο τη βια για τη βια,μια λαοθαλασσα λασπης απο φελλους και σαπουνοφουσκες πολλαπλασιαζεται τρομακτικα μπροστα στα ματια μας ,μεταφεροντας κοινωνικα μηνυματα μηδενισμου, με πρακτικες γκαγκστερικες, χωρις ηθικους φραγμους.

Ξαφνικα γεμισε ο κοσμος απο ασυνειδητα κατακαθια,τα οποια κυκλοφορουν αναμεσα μας, ετοιμα να σε βλαψουν, να σε καταβροχθισουν χωρις κανενα λογο, ετσι για πλακα και εκτονωση.Ξεδιαντροπα παρασιτα, ανθρωποι ψυχροι, αδιαλλακτοι, που δεν τους γνωριζεις αλλα εμαθες να τους αναγνωριζεις απο την αντικοινωνικη συμπεριφορα τους,την ασχημη αυρα και τη διαθεση τους να κανουν κακο.

Τους συναντας καθημερινα στο δρομο σαν οδηγος η πεζος, στις παντος ειδους συναλλαγες, στις ψυχαγωγικες σου εξοδους αλλα και στις παρεες να περιφερουν το υπερφιαλο "εγω" τους.

Δυο χαρακτηριστικα θα μπορουσαν να ανιχνευτουν σ' αυτη την κατηγορια ανθρωπων-ανθρωποειδων, θα ελεγα. Το ενα ειναι η διαταραχη κι' η ανεπαρκεια του ψυχισμου τους και το μισος που εκτονωνουν στον περιγυρο, γνωστο η αγνωστο.Το δευτερο ειναι η συνειδηση της μηδενικοτητας τους, την οποια μετατρεπουν σε μαγκια, δινοντας τους το δικαιωμα-οπως οι ιδιοι πιστευουν-να σε μειωσουν και να σε βλαψουν με καθε μεσο.Υπηρετουν και παιζουν μονομερως το παιχνιδι της δυναμης του κακου.

Μ'αυτη την ιδιοτητα,ταυτοτητα ουσιαστικα του εφιαλτη τους, με την χωρις λογο και αιτια επιθετικοτητα τους, με σκοπο το κακο για το κακο, θεριζουν στην πολη,στους δρομους, παντου, εμπαιζοντας ,αθωους και ουσιαστικα ανυπερασπιστους πολιτες, οι οποιοι κουβαλουν πονο, βασανα αλλα και ονειρα κι'αξιες ζωης.

Η ελλειψη θρασους λαμβανεται απο αυτους τους φελλους σαν ελλειψη αυτοπεποιθησης, η ευγενεια ως γραφικοτητα,η ευαισθησια ως ηλιθιοτητα, η ανοχη των αλλων ως αδυναμια.

Φθασαμε σε σημειο να υπαρχει προβλημα εξανθρωπισμου του ανθρωπου.Φαινεται οτι αυτος ο αιωνας θα ξεπερασει σε βαρβαροτητα ο,τι εχει προηγηθει.

O Tempora, O Mores!

Woman's Voice

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ

Επιστρεψαμε απο τις πενταημερες η εστω δεκαημερες διακοπες ξεκουραστοι,γεροι, δυνατοι( εδω γελαμε ολοι μαζι) στους τρελους ρυθμους της πολης και το πρωτο στρες του Σεπτεμβρη.

Γνωριζουμε ολοι, οτι οι δυσκολοι οικονομικα καιροι που ζουμε και η κοινωνια που βραζει μας οδηγουν προς ενα δυσκολο χειμωνα λαικης δυσφοριας και κοινωνικων εντασεων, γιατι οι εκαστοτε κυβερνωντες τοσα χρονια δεν σχεδιασαν τιποτα με γνωμονα τον ανθρωπο.

Με την επιστροφη μας αρχισαμε παλι ασκησεις ισορροπιας και ετοιμοτητας για την διαχειριση των καθημερινων προβληματων.Σταθηκαμε με τις ωρες στην ουρα προκειμενου να πληρωσουμε το λογαριασμο στην ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ,την Εφορια,τα κινητα και σταθερα μας τηλεφωνα και ο,τιδηποτε ηταν σε εκκρεμοτητα λογω διακοπων.Συγχρονως προσπαθησαμε να μπαλωσουμε τις οικογενειακες υποχρεωσεις σε γονεις,αδελφια, παιδια,σκυλια,γατια και οποιο αλλο οικοσιτο ζωο μας συντροφευει στις στιγμες χαλαρωσης ,ηρεμιας και διαλογισμου στο...ειρηνικο περιβαλλον του σπιτιου μας.

Αρχισαν παλι τα μονα-ζυγα,τα μποτιλιαρισματα στους δρομους( να ξερετε οτι το μποτιλιαρισμα ειναι οτι πρεπει για γνωριμιες και ανταλλαγη αποψεων με τους οδηγους των διπλανων αυτοκινητων)τα μπλοκα των ιδιοκτητων φορτηγων-βυτιοφορων δημοσιας χρησης και ανασχηματισαμε την κυβερνηση, που ουσιαστικα ειναι η ιδια με την παλια.Τα σχολεια ανοιξαν με κενα και ελλειψεις σε κτιρια,αιθουσες και εκπαιδευτικο προσωπικο,η ανεργια καλπαζει,οι περικοπες μισθων και οι απολυσεις στην ημερησια διαταξη και η τροικα να παρακολουθει την εφαρμογη του μνημονιου πινοντας φραπε στο Συνταγμα.

Γενικα μεσα σ'αυτον τον τραγελαφικο πανωλεθριαμβο,γιναμε μια ωραια ατμοσφαιρα και οδευουμε προς το αυριο σε αγνωστα μονοπατια.

Καπου ακουσα οτι δηθεν...ευημερουμε μεσα απο τα μετρα δημοσιονομικης εξυγιανσης! Τι λες βρε παιδι μου;Κι'εγω που νομιζα οτι ζουμε στην εποχη των λουκετων και του ΔΝΤ; Oτι ερχονται χρονια αβασταχτης ταλαιπωριας και δυσκολης επιβιωσης;

Βεβαια η νεα πραγματικοτητα επιβαλλει πρωτιστως παραγωγη πολιτισμου,ψυχραιμια και οχι τρομολαγνια. Αυτοσυγκρατηση και συμπορευση χωρις θλιψη και απογνωση.Ειναι γεγονος οτι ολα αλλαξαν εναντιον μας, ας μη τους επιτρεψουμε ομως και να μας καταβροχθισουν.

Μεσα σ'αυτη την αμφιλεγομενη κατασταση που ολα τρεχουν γρηγορα και αργα συγχρονως και ανακατευονται με την γλυκοπικρη μελαγχολια του Φθινοπωρου,εμεις ηδη φορεσαμε τους ζουρλομανδυες μας και μοιρασαμε τους ρολους στις burlesque stories που βιωνουμε καθημερινα!

Woman's Voice

LAKE MAGGIORE, FEAST FOR THE EYES AND THE SOUL

Almost inspiring place of great natural beauty,blessed with a fine climate,a rich history,cultural distinction and the ultimate in outdoor activities-welcome to Lake Maggiore.The second italian lake for size(216sq.kms),Lake Maggiore(or Verbano) is certainly the first for beauty.Visitors are first dazzled by the glistening expanses of water , surrounded by verdant hills and luxurius gardens.Mountain itineraries offer opportunities to admire seven lakes, the Po valley and the italian and the swiss Alps.Then the discerning eye takes in the three beautiful islands-the jewels-Isola Bella, Isola Pescatori and Isola Madre,define this very special archipelago.Including the Castles of Cannero and the small isle of San Giovanni Battista(the personal favorite of Arthur Toscanini),one could wander, drinking in the atmosphere,seemingly forever.Magnificent palazzos,botanic gardens with rare plants and exotic birds,picturesque lanes and narrow passages-it is no wonder this region has become such a coveted destination among discerning travelers.They have discovered what many of the famous, from Da Vinci to Hemingway,grew to love.

There are various small and large towns,resorts and villages spaciously terraced on the lake shore and the mountain slopes.Stresa is the most important town on Lake Maggiore,in the area Verbano Cusio Ossola Province,which has been nicknamed "The Garden of Europe" for its mild,balmy climate,which has spawned a wealth of exotic flowers and vegetation that enrich and define the local landscape.Stresa also is famed for its magnificent location,the smartness of its hotels,its many villas and gardens and its good sport facilities. A favourite,from the end of the last century,among princes and nobles( Elisabeth of Saxony and the Duchess of Genoa) Stresa was admired by artists and men of letters:among the greatest names we may mention Dickens,Flaubert,Stendhal,Fogazaro and Valery,it still has interesting cultural ventures inluding Jazz Festival and the"Musical weeks" in autumn.

We are among the lucky people who had, this summer,unforgettable romantic holidays there

Woman's Voice

ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Η τελετουργια των διακοπων αρχιζει παντα απ' το μυαλο, οταν ξαφνικα καποια δεδομενη στιγμη τα καλοκαιρινα σου ονειρα εμφανιζονται σαν σειρηνες που σε καλουν και σε προτρεπουν, να παραδοθεις για λιγο στη μουσικη και στο χορο τους ξεχνωντας ,προσκαιρα, προσωπικες αγωνιες και βιωματα. Το καλοκαιρι σε σπρωχνει να μυθοποιησεις τα ασημαντα με μια ευκολια αφανταστη γιατι ακριβως σε καλει να ξεφυγεις για λιγο απ' την καθημερινοτητα εγκαταλειποντας τους αδυσωπητους ρυθμους της πολης. Ενα παρτι στις αυλες του κοσμου σε ξωκκλησια, σε ασβεστωμενες καμαρες, σε νησια η πολεις αλλοεθνεις σε δαση απατητα,σε θαλασσες με πολυχρωμα κοχυλια και λιμνες-φωλιες ηρεμιας και γαληνης!

Ξερεις οτι οσα ταξιδια κι'αν ζησεις ειναι τοσο απεραντος ο κοσμος που ποτε δεν θα προφτασεις να τον γυρισεις απ' ακρη σ' ακρη!

Ευθραυστη η ευτυχια του καθε νεου ταξιδιου του οποιου ο σπορος ειναι η ενδοσκοπηση του εαυτου! Φευγεις, περπατας στις γειτονιες του κοσμου αλλα τα συναισθηματα που συγκρατεις η αναχαιτιζεις τα παιρνεις μαζι σου για να τα επεξεργαστεις, να ξαναφτιαξεις την ταυτοτητα σου και να επισκευασεις τα τρωτα σου σημεια. Ψαχνοντας εντος σου ξαναγυριζεις παντα πισω στην αρχη του ειναι σου και στα πρωτα καλοκαιρια των ροδινων παιδικων σου χρονων.

Γεγονος ειναι οτι τα καλοκαιρια, οταν πλεον περασουν, γραφονται ως αξεχαστα στο υποσυνειδητο μας! Ιδιαιτερα ομως αυτα τα μοναδικα κι' ανεπαναληπτα καλοκαιρια των παιδικων μας χρονων ειναι γεματα χρωματα χαρας και αθωοτητας.

Καποτε ειμασταν μικροι, τρελοι κι'ευτυχισμενοι.Τωρα ειμαστε μεγαλοι,σοβαροι κι' ενδεχομενως δυστυχεις. Καποτε χτιζαμε στην αμμο και κλαιγαμε οταν το κυμα χαλαγε το οικοδομημα μας.Τωρα η ζωη μας μπολιασε με αδιαφορια σε ο,τι χαλαει η γκρεμιζεται!

Ας παρουμε λοιπον τα κουβαδακια και τα φτυαρακια μας-για λογους καθαρα ψυχικης ανατασης-κι'ας ξεχυθουμε στις παραλιες να χτισουμε καστρα και πυργους στην αμμο, οπως παλια. Ετσι κι'αλλιως το παιχνιδι αυτο το παιζαμε χρονια πριν, το γνωριζουμε καλα και συνηθισαμε να μη κλαιμε πλεον στο γκρεμισμα των ονειρικων μας καστρων.

Ευχες να μαζεψουμε φως για τις ανηλιαγες μερες που θαρθουν!

Woman's Voice

L I S B O A, L I S B O N, Λ Ι Σ Σ Α Β Ω Ν Α

Ανηφοριζοντας τα στενα λιθοστρωτα δρομακια της παλιας Αραβικης συνοικιας Αλφαμα, φθανεις στο καστρο του Αγιου Γεωργιου με τα χοντρα τειχη και τις επιβλητικες πολεμιστρες. Φιλοξενοι μαρμαρινοι παγκοι σου προσφερουν προσκαιρη ξεκουραση, λιγο πριν τα ματια σου γεμισουν με τη θεα της Λισσαβωνας, οπου με φοντο το αγαλμα του Χριστου, Cristo Rei, αντιγραφο εκεινου της Βραζιλιας, το σμιξιμο των χρωματων της ξεπλενεται στο αστραφτερο γαλαζιο του ποταμου Ταγου. Σ'ενα τετοιο παγκακι η Πορτογαλιδα ποητρια και συγγραφεας Sophia de Mello Breyner Andresen γραφει για τη Λισσαβωνα:

'' I say "Lisbon"

when I arrive from the south and cross the river and the city opens up as if born from its name.It opens and rises in its nocturnal vastness in its long shimmering of blue and of river in its rugged body of hills.
Lisbon with its name of being and nonbeing,with its meanders of astonishment insomnia and shacks and its secret theatre sparkle.
Its mask smile of intrigue and complicity ,while the wide sea stretches westward,Lisbon swaying like a sailing ship, Lisbon cruelly built next to its own absence."

Γεγονος ειναι οτι την Λισσαβωνα την αγαπουν παθολογικα οι κατοικοι της,την καμαρωνουν, την προστατευουν, την τραγουδουν.Μια πολη ,ορμητηριο των Πορτογαλων θαλασσοπορων, οπου διαφορετικες κουλτουρες συμπλεουν στο ανακατεμα Καθολικων,Ινδο-Πορτογαλικων, Αφρικανικων και Αραβικων στοιχειων, δινοντας εξωτικα, αποικιακα χαρακτηριστικα στα παλατια, στα καστρα ,στους δρομους, στους τοιχους ,στα σπιτια,στις εκκλησιες και στα μουσεια της Λισσαβωνας.

Ολα αυτα τα διαφορετικα στυλ ζωγραφιζουν μια ξεχωριστη πολη με χρωματα παθους ,συγκινησης, χαρας, λυγμων. Μη ξεχναμε οτι απ' αυτη την ακρη της Ευρωπης εφυγαν χιλιαδες ανθρωποι,μεταναστευσαν και φυτεψαν τις ζωες τους στην Αμερικη.Την πικρα του αποχωρισμου και την ελπιδα της σμιξης την βλεπεις στα ματια των Πορτογαλων ακομη και σημερα. Υπαρχει μια καθαροτητα στο βλεμμα τους και μια αισθητικη στη συμπεριφορα τους.
Τα fados,τα ρομαντικα τραγουδια του ερωτα,του καυμου και του αποχωρισμου, σε παρασυρουν νοερα σε αλλες εποχες, νοσταλγικες, ανθρωπινες και ανακουφιζουν την ψυχη σου. Οπου κι' αν περπατησεις, απο το Bairro Alto στο Belem, απο το Chiado στην Βaixa η απο την Mouraria στα Docas,εχεις την αισθηση της αυθεντικοτητας, της ιδιαιτεροτητας, συμμετεχεις σε παιχνιδια με μυστηριακα και μεταφυσικα εφφε που καταληγουν σ'ενα μωσαικο εκπληξεων.
Το καθε ταξιδι εχει ενα κινητρο και μια προσδοκια. Ειναι ενα εγχειρημα που κουβαλαει ενα ονειρο και μια περιεργεια. Την Λισσαβωνα την ονειρευεσαι πριν ακομη φυγεις, ο,τι εζησες εγραψε μεσα σου, σε σφραγισε με εικονες ανυπολογιστης δυναμης. Απο αυτον τον τοπο προσθεσα μια ακομη χαντρα νοσταλγιας στο ακριβο μου βραχιολι με τις ελαχιστες χαντρες των αισθαντικων ταξιδιων.

Obrigada Lisboa. Adeus!

Παλαιοτερη αναρτηση για τη Λισσαβωνα, μερος του παθους μου για την Πορτογαλια!

Woman's Voice

ΜΠΟΡΩ (POSSO) ΤΟΥ FERNANDO PESSOA

Μπορω να εχω ελαττωματα, να ζω αγωνιωντας και να εξοργιζομαι καποιες φορες, μα δεν ξεχνω πως η ζωη μου ειναι η μεγαλυτερη επιχειρηση του κοσμου και πως μπορω να αποφυγω την πτωχευση της.
Να εισαι ευτυχισμενος σημαινει να αναγνωριζεις πως αξιζει τον κοπο να ζεις παρ' ολες τις προκλησεις,τις ακατανοησιες και τις περιοδους κρισης.
Να εισαι ευτυχισμενος σημαινει να παυεις να'σαι θυμα των προβληματων και να γινεις δημιουργος της ιστοριας σου.
Σημαινει να διασχιζεις ερημους εξω απο σενα, αλλα να εισαι ικανος να συναντας μια οαση στα μυχια της ψυχης σου.
Σημαινει να ευχαριστεις το Θεο καθε πρωι για το θαυμα της ζωης. Να εισαι ευτυχισμενος σημαινει να μη φοβασαι τα συναισθηματα σου.Σημαινει να ξερεις να μιλας για τον ιδιο σου τον εαυτο. Σημαινει να εχεις το θαρρος να ακουσεις ενα "οχι". Σημαινει να εχεις αυτοπεποιθηση να δεχθεις μια κριτικη,ακομα και αδικη.

Πετρες στο δρομο μου;
Τις κρατω ολες, μια μερα θα χτισω ενα καστρο....

Fernando Pessoa
O πιο αγαπημενος Πορτογαλος ποιητης, δοκιμιογραφος και θεατρικος συγγραφεας(1888-1935)



Posso

Posso ter defeitos, viver ansioso
e ficar irritado algumas vezes,
mas não esqueço de que minha vida
é a maior empresa do mundo,
e posso evitar que ela vá à falência.

Ser feliz é reconhecer que vale a pena viver
apesar de todos os desafios,
incompreensões e períodos de crise.
Ser feliz é deixar de ser vítima dos problemas
e se tornar um autor da própria história.
É atravessar desertos fora de si,
mas ser capaz de encontrar um oásis
no recôndito da sua alma.

É agradecer a Deus a cada manhã pelo milagre da vida.
Ser feliz é não ter medo dos próprios sentimentos.
É saber falar de si mesmo.
É ter coragem para ouvir um "não".
É ter segurança para receber uma crítica,
mesmo que injusta.

Pedras no caminho?
Guardo todas, um dia vou construir um castelo...

Woman's Voice

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΚΑΚΟΨΥΧΙΑΣ

Η ζωη δεν υπηρξε και δεν μπορει να υπαρξει και να εξελιχθει σε παραδεισο. Ακομη και κεινοι που ζουνε ζαπλουτοι, μεσα σε υπερυψωμενους τοιχους, με πισινες, θα τους τριβελιζει η σκεψη πως γινεται να ειναι για ολους αξιοζηλευτοι και οι ιδιοι να μην αισθανονται ευτυχισμενοι.
Οταν,ομως τη ζωη την αγνοησεις στην ουσια της, που ειναι η εγνοια για τους αλλους, θα σ'εκδικηθει, με τον πιο θεαματικο μαλιστα τροπο.Στις μεγαλες πολεις, που εχουν εξελιχθει πια σε χωνευτηρια απο γηγενεις, προσφυγες, αλλοδαπους και μεταναστες ,με αδιευκρινιστες μεταξυ τους σχεσεις, εχουμε φτασει να λογαριαζουμε ως προσωπικη μας επιλογη αντιδρασεις που κατα πλατος και κατα βαθος, μονο συρφετος και αγελη θα μπορουσε να τις εχουν.Να εκφραζομαστε μ'εναν κτηνωδη τροπο και να τον θεωρουμε μαλιστα ως πραξη ελευθεριας που δεν επιδεχεται,επιπλεον, κριτικη η αμφισβητηση.
Ερχεται ο καθενας μας αντιμετωπος καθημερινα με μιαν αναλγητη συμπεριφορα, σε σχεση με τους γυρω του,τοσο περισσοτερο βασανιστικη γιατι δεν εχει καμιαν εξηγηση η δικαιολογια.
Γεγονος που τον κανει να σκεφτεται πως σε καποιο βαθμο θα εχει συμβαλει κι' ο ιδιος ωστε η αναλγησια να εμφανιζεται τοσο εκτεταμενη. Αναλγησια που παρουσιαζεται ακομη εντυπωσιακοτερη στις ολιγολεπτες, διχως επαυριο σχεσεις, στις σχεσεις ακριβως που θα αντιλαμβανοταν κανεις αν ο κοσμος εχει κανει πραγματικα δυο βηματα μπροστα, και κατα συνεπεια δεν αξιζε να απελπιζεται. Σ' ενα σαλονι, σ'ενα θεατρο, το Μεγαρο Μουσικης,με γνωστους, φιλους και ομοιδεατες, ειναι τοσο ευκολο να παραπλανηθεις ως προς την αναλγησια που ζει και βασιλευει στους περιξ χωρους. Αλλα το "παιχνιδι" εχει χαθει οταν χρειαζονται μαρτυρες για να δειξεις ποσο πολιτισμενος κι' ευγενης εισαι, ενω χωρις μαρτυρες θα απαγορευσεις στον οδηγο του ταξι, με σκαιο μαλιστα τροπο να επιβιβαστει,ενας, επιπλεον επιβατης, εστω κι'αν δεν αλλαζει στο παραμικρο η διαδρομη. Η τον εξ ισου σκαιο, υστερικο σχεδον,τροπο που θα χρησιμοποιησει ο ιδιος ανθρωπος,προκειμενου να μην του καθαρισει τα τζαμια του αυτοκινητου του ο ταλαιπωρος μαυρος με τον κουβα και την βουρτσα.
Θα συμπεραινε κανεις πως οι δημοσιοι χωροι εχουν εξελιχθει πια σε χωρους ασκησης κακοψυχιας που, οσο πιο ασημαντη ειναι η αφορμη που την προκαλει,τοσο πιο θηριωδης εμφανιζεται.Τι κανει αληθεια τον οδηγο του λεωφορειου της Αστικης,ενω δειχνει να περιμενει τον ανθρωπο που τρεχει να το προλαβει, να κλεινει την πορτα του λεωφορειου την τελευταια στιγμη και να φευγει με την εμφανη προσποιηση οτι δεν προσεξε τον ασθμαινοντα;Τι κανει τον υπαλληλο του υπουργειου Υγειας, εναν καθ'ολα νομιμο ως προς τα χαρτια που χρειαζονται για την αναπηρικη του συνταξη, κυριολεκτικα να επινοει διαδρομες η προσθετα χαρτια,προκειμενου να βασανισει τον αναπηρο συνταξιουχο ακομη περισσοτερο, σαμπως να μην τον βασανιζει διαρκως η κατασταση του;
Το ειδος ομως αυτο της κοινωνικης αναλγησιας γνωριζει την αποθεωση του τους καλοκαιρινους μηνες. Αναλογα με τον τοπο προορισμου και το μεσον που θα χρησιμοποιησει ο καθενας για τις διακοπες του, αποκτα και τον βαθμο της επαρσης η της "σεμνοτητας" με την οποια τις ανακοινωνει. Αφου ειναι βεβαιο πως εστω κι'ενας (αν και απειροι) που δεν θα ''διακοψει",θα ηταν μια στοιχειωδης αισθηση κοινωνικης δικαιοσυνης το καθε τι να λεγοταν μεσα σε ακρα συνωμοτικοτητα. Ωστοσο,την τελειως υποθετικη και πλασματικη, σε τελευταια αναλυση, ευτυχια μας, δεν μπορουμε να την νιωσουμε παρα μονον αν στην περιβοητη κλιμακα της κοινωνικης ιεραρχιας υπαρχουν ανθρωποι που τους αισθανομαστε υποδεεστερους μας. Πραγμα που σημαινει οτι εχουμε δρομολογησει τη δυστυχια μας,ενω καμαρωνουμε ως υποψηφιοι ευτυχεις.

Επιφυλλιδα,του Θαναση Θ. Νιαρχου,στην εφημεριδα"Τα Νεα".
Ο Θανασης Θ. Νιαρχος ειναι ποιητης, συνεκδοτης του περιοδικου "Η Λεξη"

Woman's Voice